Δράσεις (Activities)

Η Χαρισμάθεια, ως οργανισμός που μεριμνά για την αναγνώριση, υποστήριξη και ανάπτυξη των Χαρισματικών παιδιών, δε μπορεί παρά να διοργανώνει, να στηρίζει και να συνεπικουρεί δράσεις που συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση. Οι βασικοί άξονες στους οποίους κινούμαστε είναι τέσσερις:

Α. Στάθμιση επιπέδου αντιληπτικής ικανότητας (Test IQ) για παιδιά (6 με 16 ετών). Από τους βασικούς σκοπούς της Χαρισμάθειας είναι η αναγνώριση και επισήμανση των Χαρισματικών παιδιών, με απώτερο στόχο να αναδειχθούν οι ιδιαίτερες ανάγκες τους. Ένα βασικό τους χαρακτηριστικό είναι τα υπερυψηλά επίπεδα αντιληπτικής ικανότητας που επιδεικνύουν. Υπό αυτό το πρίσμα, η Χαρισμάθεια παρέχει τα ψυχομετρικά εργαλεία τα οποία μπορούν να σταθμίσουν, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, τα επίπεδα της αντιληπτικής ικανότητας σε μια πληθώρα εκφάνσεων της νοητικής του ικανότητας.

Β. Η διεξαγωγή απαιτητικών μαθημάτων εμπλουτισμού της ύλης (master-classes) για παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Έτσι στηρίζουμε απευθείας τα Χαρισματικά παιδιά να ανοίξουν τα φτερά τους, αλλά δίνουμε και απτά παραδείγματα προσαρμοσμένης εκπαίδευσης για την ανάπτυξη της δημιουργικότητας και της κριτικής ικανότητας σε τάξεις πολλαπλών ταχυτήτων. Μέσα από τα μαθήματα εμπλουτισμού της ύλης, δείχνουμε μια διαφορετική στάση απέναντι στη γνώση.

Γ. Η επιμόρφωση εκπαιδευτικών πάνω σε τεχνικές προσαρμοσμένης εκπαίδευσης σε τάξεις πολλαπλών ταχυτήτων. Εκ των πραγμάτων, στη σημερινή πραγματικότητα η πλειοψηφία των σχολείων απαρτίζεται από τμήματα με μαθητές διαφορετικών επιπέδων. Είναι στις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες, επομένως, η κατάρτιση των εκπαιδευτικών σε τεχνικές αναγνώρισης των δυνατοτήτων των μαθητών, χαρτογράφηση της τάξης και διαχείρισής της με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα παιδιά να μπορούν να αναπτύξουν στο ακέραιο το δυναμικό τους.

Δ. Κύκλοι συμβουλευτικής γονέων. Οι γονείς, όπως και οι δάσκαλοι, παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στην διαπαιδαγώγηση και την ανάπτυξη των Χαρισματικών παιδιών. Στην προσπάθειά μας να στηρίξουμε τα παιδιά, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα, διατηρούμε έναν κύκλο συμβουλευτικής γονέων. Μέσα από αυτή τη δομή δίνεται η δυνατότητα σε γονείς να ενημερωθούν για τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Χαρισματικών παιδιών και τις συνήθεις συμπεριφορές τους, να εκθέσουν τους προβληματισμούς τους αλλά και να μπουν στη θέση να διαχειριστούν υποθετικές καταστάσεις μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Πέρα από αυτούς τους τέσσερις βασικούς άξονες δραστηριοποίησης, η Χαρισμάθεια προσανατολίζεται στο να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία σχετικά με τις ιδιαίτερες ανάγκες που παρουσιάζουν τα Χαρισματικά παιδιά και να αποτελέσει ένα ευρύτερο πλαίσιο έρευνας και σύγκλισης όλων των δομών που ασχολούνται με τα παιδιά αυτά. Έτσι, θα διαμορφωθεί μία κοινή οπτική στην αντιμετώπισή τους από το κοινωνικό σύνολο και θα υπάρχει μια ενιαία φιλοσοφία πίσω από όλα τα προγράμματα για Χαρισματικά παιδιά.

Επικοινωνία

 

Διεύθυνση: Ατθίδων, Καλλιθέα 176 71
Email: info_at_charismatheia.edu.gr

captcha

Powered by ChronoForms - ChronoEngine.com

FAQs

Είναι το παιδί μου Χαρισματικό;

Ο λόγος που αξίζει να σας απασχολεί η επισήμανση του παιδιού σας ως Χαρισματικό, δεν είναι ο διαχωρισμός του από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, αλλά η έμφαση που απαιτείται στη διαχείριση των ιδιαίτερων αναγκών που παρουσιάζει, τόσο στο οικογενειακό πλαίσιο όσο και στο σχολικό περιβάλλον. Για να έχει νόημα η οποιαδήποτε διάκριση, είναι σημαντικό να την ανάγουμε στο επίπεδο των αναγκών που την καθιστούν απαραίτητη. Επομένως, εάν αναγνωρίζετε αυτές τις ανάγκες- είτε σας πιστοποιήσει κάποιος οργανισμός ότι το παιδί είναι Χαρισματικό είτε το αντίθετο- οι ανάγκες αυτές δεν παύουν να υπάρχουν και οφείλετε και στις δύο περιπτώσεις να απευθυνθείτε σε αυτές. Για το τυπικό της υπόθεσης, υπάρχουν τα κατάλληλα εργαλεία που είναι ικανά, με όσο το δυνατόν πιο ασφαλή τρόπο, να αναγνωρίσουν τη Χαρισματικότητα. Απευθυνθείτε σε εμάς.

Περνάει άπειρες ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Τι να κάνω;

Προσπαθήστε να κρίνετε επί της ουσίας. Δεν έχει τόση σημασία πόση ώρα περνάει μπροστά στον υπολογιστή αλλά το τι κάνει! Υπάρχει ο κίνδυνος να προσπαθεί να καλύψει την αίσθηση απομόνωσης που νιώθει, δημιουργώντας έναν πλασματικό κόσμο και να ζει μέσα σε αυτόν. Να έχει δημιουργήσει ένα ψεύτικο προφίλ που να το κάνει να αισθάνεται πιο άνετα απ’ ότι με τον εαυτό του. Αυτό αναμφίβολα είναι αρνητικό. Αντιθέτως, μπορεί να προγραμματίζει το επόμενο ρομπότ που θα ταξιδέψει στον Άρη. Σε αυτή την περίπτωση δεν κάνει κάτι κακό… Τα Χαρισματικά παιδιά, πέρα από τις ιδιαιτερότητες τους, είναι παιδιά. Θα ανοίξουν τον υπολογιστή, θα παίξουν, θα ψάξουν, θα δουν βίντεο, θα διαβάσουν. Σε όλα χρειάζεται μέτρο, αλλά αυτό που θα πρέπει να σας προβληματίζει δεν είναι οι ώρες που αναλώνεται το παιδί στον υπολογιστή, αλλά στο τι κάνει με αυτές.

Δεν κάνει τα μαθήματά του. Τι να κάνω;

Οι γονείς πρέπει να χτίσουν μία ουσιαστική σχέση και να ξεφύγουν από την πεπατημένη. Εκεί έγκειται και η δυσκολία στην ανατροφή ενός Χαρισματικού παιδιού· στο γεγονός ότι δεν έχουν ισχύ τα συνήθη μέτρα και σταθμά και πρέπει να δρούμε κατά περίπτωση κάθε φορά. Ένα παιδί μπορεί να μην έχει κάνει, για παράδειγμα, την ορθογραφία πριν πάει στο σχολείο και να μην πάρει καλό βαθμό. Μπορεί το παιδί να βρίσκει μονότονο και βαρετό να αντιγράφει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να προτιμά αντ’ αυτού να φτιάξει μια ιστορία και ένα κόμικ με τις λέξεις της άσκησης, κάτι που είναι πιο δημιουργικό. Εάν γνωρίζει την ορθογραφία και κάνει καλά γράμματα έχει επιτευχθεί ο σκοπός της εργασίας, ανεξαρτήτως του βαθμού. Αντιθέτως, εάν το παιδί δεν αποδίδει στους στόχους της, πρέπει να του εξηγήσουμε πού αποσκοπεί η άσκηση και για ποιο λόγο πρέπει να την κάνει. Ας ανοίξουμε λίγο την οπτική μας για να δούμε την ουσία και τις πραγματικές ανάγκες των Χαρισματικών παιδιών.

Στην τάξη να το βάλουμε να κάνει πράγματα μόνος του ή σε ομάδα;

Σίγουρα και τα δύο είναι χρήσιμα και κάθε παιδί έχει να κερδίσει και από τις δύο διαδικασίες. Δε μπορούμε όμως να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι τα Χαρισματικά παιδιά έχουν μια διαφορετική οπτική. Ένα παιδί με διαφορετική οπτική σε μία τάξη όταν λειτουργεί ως μονάδα αντιμετωπίζεται ως αντίθετο και ξένο. Εάν όμως μπει σε μια ομάδα, εκεί αυτομάτως γίνεται συμπληρωματικό, αποκτά ρόλο και τα υπόλοιπα παιδιά αναγνωρίζουν τη συνεισφορά του. Αρχίζουν να εκτιμούν πλέον τη διαφορετικότητα, γιατί αντιλαμβάνονται ότι από εκεί πηγάζουν καινούριες ιδιότητες για την ομάδα, κάτι που λειτουργεί προς όφελος όλων. Το Χαρισματικό παιδί αναπτύσσει στρατηγικές επικοινωνίας με τα άλλα παιδιά, αρχίζει να εκτιμά τη δουλειά τους στην ομάδα, προσπαθεί να τα βοηθήσει να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους και διαμορφώνει ηγετικά χαρακτηριστικά. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απαραίτητο να ομαδοποιούνται τα παιδιά ανάλογα με τα ενδιαφέροντα, τις κλίσεις και τις δεξιότητες τους, να συγκροτούν σύνολα με πολυποίκιλες ικανότητες που διαμορφώνουν ανομοιογενείς ομάδες. Ο καθένας μόνος του πάει πιο γρήγορα, μαζί με τους άλλους πάει πιο μακριά. 

Δεν είναι σημαντικό να ενταχθεί στην κοινωνία;

Η κοινωνία αποτελεί τη μέση έκφραση όσων την απαρτίζουν και επομένως ένα Χαρισματικό παιδί, εξ’ ορισμού, εφόσον απέχει σημαντικά από το στατιστικό μέσο όρο, δε θα μπορούσε να αισθάνεται ταυτισμένο με αυτή. Οπότε θα ήταν λάθος να πούμε ότι πρέπει να κομφορμιστεί στα κοινωνικά πρότυπα έτσι ώστε να ευτυχίσει. Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Το δικό του πρότυπο ευτυχίας διαφέρει από το “κοινώς” αποδεκτό και μάλλον μεταβάλλει την κοινωνία παρά την ακολουθεί. Είναι σημαντικό, όμως, το Χαρισματικό παιδί να αλληλεπιδρά με την κοινωνία. Να δημιουργεί δομές, να εκφράζεται μέσα στην κοινωνία, να οικειοποιείται προβλήματα της και να συνεισφέρει σε αυτή.

Μου λέει ότι αισθάνεται μόνο του. Τι να κάνω;

Οι γονείς αγαπάνε το παιδί, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι το καταλαβαίνουν κιόλας. Το αίσθημα του παιδιού, ότι δεν το καταλαβαίνουν, δεν είναι πάντοτε αβάσιμο και οι γονείς δεν είναι πάντοτε σε θέση, βιωματικά ή επαγωγικά, να καταλάβουν πώς νιώθει το παιδί. Αρχικά, χρειάζεται να το αποδεχτούν αυτό σαν γεγονός και στη συνέχεια να αφήσουν χώρο στο παιδί να βρει κάποιον με τον οποίον να μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες.

Σε αυτό εξυπηρετούν και τα πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα και δραστηριότητες που πρέπει να περάσουν από τα χέρια του παιδιού. Μέσα από αυτά θα βρει ανθρώπους που θα αισθάνεται ότι το καταλαβαίνουν καλύτερα. Είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε αυτές τις διεξόδους στο παιδί τόσο για την ψυχική του υγεία όσο και για να καλύψει την ανάγκη του ανήκειν που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Εάν κάτι τέτοιο δε συμβεί, τα παιδιά είναι επιρρεπή τόσο σε παράταιρες όσο και σε παραβατικές συμπεριφορές.

Να φορτώσω κι άλλες δραστηριότητες το παιδί;

Δεν υπάρχει μαγικός αριθμός για το πόσες δραστηριότητες θα πρέπει να έχει κάθε παιδί. Θα πρέπει να του παρέχουμε τη δυνατότητα να αναλάβει όσες περισσότερες μπορεί. Δεν πρέπει να φοβηθούμε ότι θα το φορτώσουμε πολύ, γιατί πάντα το παιδί είναι αυτό που θα δεχτεί ή θα αρνηθεί τελικά να κάνει αυτό που του προτείνουμε. Εν τέλει, θα περάσουν πάμπολλες ασχολίες από τα χέρια του και θα δει πάρα πολλά πράγματα. Τα περισσότερα από αυτά θα τα απορρίψει μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά είναι σημαντικό να βρει τα 2-3 που θα κρατήσει, γιατί μέσα από αυτά βρίσκει διαύλους επικοινωνίας, έκφρασης, αισθάνεται ότι ανήκει κάπου, όπως βρίσκει και ανθρώπους που μοιράζονται κοινές ανησυχίες.

Απαντάει λάθος σκόπιμα ή μου φαίνεται;

Χαρισματικά παιδιά που δεν έχουν αποδεχτεί την ιδιαιτερότητα τους, ενδέχεται να τα βρούμε να προσπαθούν να χωρέσουν στον μέσο όρο, θυσιάζοντας την προσωπική τους έκφραση στην προσπάθεια τους να νιώσουν ότι ανήκουν κάπου και ότι δεν έχουν πρόβλημα. Και αυτή η στρέβλωση πηγάζει από το γεγονός ότι το παιδί δεν έχει διαχειριστεί το αίσθημα αποξένωσης και δεν έχει αναπτύξει στρατηγικές επικοινωνίας με τους άλλους.

Γιατί παρουσιάζει υποεπίδοση;

Τα Χαρισματικά παιδιά στο σχολείο μπορεί να είναι καλοί μαθητές, μπορεί όμως και όχι. Μπορεί να είναι αδιάφορα και αμέτοχα, μπορεί να κάνουν φασαρία, όπως είναι πιθανό και να ασχολούνται με δικές τους ανησυχίες την ώρα του μαθήματος, αρκετά προχωρημένες για την ηλικία τους. Τα Χαρισματικά παιδιά, ως επί το πλείστον, δεν καλύπτονται από το επίπεδο του μαθήματος του σχολείου. Εφόσον δεν υπάρχει μια ανώτερη στοχοθέτηση, που να ξεπερνά το επίπεδο του μαθήματος και να τα κινητοποιεί, καταναγκάζονται και αναλώνονται. Αν τα παιδιά δεν δεχτούν αυτό τον ανιαρό ρόλο θα ξεκινήσουν να διασκεδάζουν την κατάσταση μέσα στην τάξη, να επιδεικνύουν τις κοινωνικές του ικανότητες διακωμωδώντας το μάθημα, να αδιαφορούν για την εκπαιδευτική διαδικασία και να παρουσιάζουν διάσπαση προσοχής. 

Είναι ξεροκέφαλο;

Τα Χαρισματικά παιδιά έχουν ισχυρό έρεισμα στη λογική τους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τους απευθυνόμαστε με επιχειρήματα. Μερικές φορές φαίνονται να είναι “ξεροκέφαλα”, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή έχουν αναπτύξει μια λογική της οποίας καλούμαστε να αναδείξουμε τα αδύναμα σημεία, τις ανακολουθίες και τους ακροβατισμούς, εάν υπάρχουν, για να την αποδομήσουμε. Από τη στιγμή που θα κάνουμε ένα λογικό συνειρμό που να οδηγεί από το Α στο Β είναι αναπόδραστο για το παιδί να φτάσει στο Β. Με οποιοδήποτε άλλο τρόπο – επίκληση στην αυθεντία: “έτσι είναι το σωστό, έτσι πρέπει” ή επίκληση στο συναίσθημα “γιατί δεν το κάνεις; δεν την αγαπάς τη μαμά;” –θα βρούμε σθεναρή αντίσταση.

Γιατί είναι τόσο συγκρουσιακό;

Η έπαρση, που εμφανίζει ως συμπεριφορά, και το συγκρουσιακό πλαίσιο που δημιουργεί είναι η προσπάθεια να αποδείξει στον εαυτό του και στον περίγυρο του ότι δεν έχει πρόβλημα. Αυτή η αντίδραση δεν είναι προϊόν της γνώσης των δυνατοτήτων του αλλά η παρενέργεια που δημιουργεί αυτό που βιώνει σε σχέση με αυτό που καλείται να δεχτεί. Είναι μία διαδικασία εκλογίκευσης. Όταν το παιδί γνωρίσει πραγματικά τις δυνατότητες του, τότε θα σταματήσει να τις επιδεικνύει και θα ξεκινήσει να κάνει κάτι με αυτές.

Τι να κάνω όταν με ρωτάει κάτι που δεν ξέρω;

Θα ήταν μεγάλο λάθος να περιορίσετε το παιδί στα δικά σας όρια ή να το στρέψετε, απαραίτητα, στο δικό σας γνωστικό πεδίο για να αισθάνεστε πιο άνετα. Η σωστή αντιμετώπιση είναι να παραδεχθείτε ότι κάτι δεν το γνωρίζετε. Δεν περιμένει κανείς από εσάς να γνωρίζετε τα πάντα. Εξίσου λάθος θα ήταν να ψάξετε να βρείτε την απάντηση σε αυτό που σας ρώτησε. Είναι προτιμότερο να μάθετε το παιδί να ψάχνει να βρει τις απαντήσεις στις ανησυχίες του παρά να του τις προσφέρετε εσείς. Είναι σημαντικό για το παιδί να μάθει να ψάχνει μόνο του, όπως και το κατά πόσο θα μπει σε αυτή διαδικασία. Το τελευταίο, μάλιστα, αποτελεί και μέτρο για το αν η ερώτηση εκφράζει πραγματικό ενδιαφέρον ή απλώς περιέργεια. 

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός Χαρισματικού παιδιού;

Τα Χαρισματικά παιδιά έχουν υψηλή αντιληπτική ικανότητα, δυνατότητα για υπερυψηλές επιδόσεις σε μία πληθώρα αντικειμένων, εσωτερικό σημείο προσδιορισμού και ισχυρά κίνητρα. Ως επί το πλείστον, παρουσιάζουν συναισθηματική σταθερότητα και ηγετικά χαρακτηριστικά. Βιώνουν σε μεγάλο βαθμό αποξένωση και το αίσθημα ότι ο περίγυρος τους αδυνατεί να τα κατανοήσει, ενώ βρίσκονται διαρκώς στην προσπάθεια να ισορροπήσουν τις εξεζητημένες ανησυχίες τους με τις κοινές συναισθηματικές τους ανάγκες. Ενδείξεις για την επισήμανση των παιδιών αυτών αποτελούν: η περιέργεια να επεξεργαστούν τον περίγυρο τους, το ανεπτυγμένο λεξιλόγιο, το υψηλό αίσθημα δικαίου, η ευαισθησία στις έννοιες του καλού και του κακού, η ωριμότητα και το χιούμορ. Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο ένα παιδί να έχει το σύνολο των παραπάνω χαρακτηριστικών για να είναι Χαρισματικό. 

Πώς μπορεί να διαγνωστεί κάποιο παιδί Χαρισματικό;

Η ειδοποιός διαφορά που έχουν τα Χαρισματικά παιδιά είναι οι ασύγχρονες γνωστικές και συναισθηματικές τους ανάγκες και η  αναγνώριση τους δεν είναι απλή και μονοσήμαντη γιατί η έννοια της Χαρισματικότητας είναι πολυπαραγοντική και οι εκφάνσεις της ποικίλουν. Επομένως, για τη επισήμανση ενός παιδιού ως Χαρισματικό χρησιμοποιούνται ειδικά σταθμισμένα ψυχομετρικά εργαλεία για την στάθμιση της αντιληπτικής του ικανότητας, η οποία σε συνδυασμό με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά, είναι ικανά να βγάλουν μια κατά το δυνατόν ασφαλέστερη διάγνωση.

Να του πω ότι είναι Χαρισματικό;

Η άποψη που επικρατούσε για χρόνια, ότι το παιδί θα στιγματιστεί και θα περιθωριοποιηθεί αν μάθει ότι διαφέρει από τα άλλα παιδιά, πλέον θεωρείται παρωχημένη. Το παιδί, είτε του το επιβεβαιώσουμε είτε όχι, αισθάνεται διαφορετικό και αρχίζει, με τον καιρό, να πιστεύει ότι έχει πρόβλημα. Με το να πείσουμε το παιδί ότι δεν αποκλίνει σημαντικά, δεν σημαίνει ότι το βοηθάμε να αντιπαρέλθει την κατάσταση ή ότι η απόστασή του από τη μέση έκφραση θα μικρύνει. Απλά θα έχουμε διαχειριστεί την έκφανση του προβλήματος και θα  έχουμε μετατοπίσει την αντιμετώπιση του για αργότερα. Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με το να υποβαθμίζουν την αίσθηση που έχει το παιδί για τη διαφορετικότητα του είναι να παρατείνουν την αβεβαιότητα του και, όταν το παιδί αντιληφθεί τις δυνατότητες του, να έχουν σπάσει τον δεσμό εμπιστοσύνης και τον δίαυλο επικοινωνίας μαζί του.

Η διαχείριση της ιδιαιτερότητας του, από μέρους του παιδιού, αποτελεί βασικό κεφάλαιο ωρίμανσης, διαμόρφωσης του χαρακτήρα και διαπαιδαγώγησής του. Με το να του στερήσουμε αυτή τη “μάχη” ουσιαστικά το “ευνουχίζουμε” και του στερούμε τη δυνατότητα να γαλουχήσει την προσωπικότητα του. Ο μόνος δόκιμος τρόπος να αντιμετωπίσει το παιδί αυτή την κατάσταση είναι να αντιληφθεί πραγματικά τις δυνατότητες του, να μάθει να τις διαχειρίζεται, για να φτάσει να τις αξιοποιήσει. 

Back to top